حقا که تو از سلاله فاطمه ای                      با خنده خود به درد ما خاتمه ایی

 زیباتر از این نام ندیدم به جهان                    سید علی الحسینی الخامنه ای

حقیقت آن است که شخصیت والا و مقام و موقعیت شگفت انگیز این بانوی بزرگ جهان اسلام از ابتدای ولادت تا کنون ـ که نزدیک به چهارده قرن از آن می گذرد ـ آنچنان که باید و شاید شناخته نشده است.

مقام معظم رهبری در سخنانی که در همین باره ایراد داشته اند، می فرمایند:

«وقتی انسان به روایاتی که مربوط به فاطمه زهرا(س) می باشد و از زبان ائمه ـ علیهم السلام ـ صادر شده است مراجعه می کند، می بیند زبان معصومین ـ علیهم السلام ـ نسبت به این بزرگوار، آن چنان زبان ستایش و خضوع و خشوع است که برای کسی که مقام والای فاطمه زهرا(س) را ندانسته باشد، ممکن است مایه تعجب باشد. از خود پیامبر اکرم(ص) که پدر و مربی این مخدره ی بزرگوار بود تا امیرالمؤمنین که همسر او بود و تا فرزندان او یعنی ائمه(ع) ـ هر کدام راجع به زهرای اطهر جمله ای گفته اند و آن را با زبان تعظیم و ستایش بیان کرده اند. این نشان دهنده آن مقام والا و توصیف ناشدنی است که حقیقتا برای ذهن قاصر ما، آن علو درجه معنوی و ملکوتی امّ الائمة النجباء ـ سلام الله علیها ـ قابل درک نیست.»

بقیه فلش ها در ادامه...

بقیه عکس ها در ادامه مطلب....

من مرغ عشق حیدرم

اما شکسته بال من

دنبال رد خون من

زینب دود دنبال من

در کوچه های شهر غم

خود را به سختی میکشم

ساقی مبر یار مرا

ورنه خودم را میکشم ..

ای کاش فدک این همه اسرار نداشت
ای کاش مدینه در و دیوار نداشت
فریاد دل محسن زهرا این بود
ای کاش در سوخته مسمار نداشت
ای کاش قلبم به قبرش راه داشت
ای کاش زهرا هم زیارتگاه داشت

نوروز، این میراث گران­سنگ ایرانیان، از راه رسید تا با تقارن جاودان خود با بهار، رنگ کهنگی از چهره روزگار بزداید و نسیمی دل­انگیز و روح­بخش بر پیکر آن روان سازد.

نوروز آمد تا روح زنگارگرفته به عادت­ها را از امید و طراوت، عشق و محبت، و همدلی و سخاوت سرشار کند و آن را چون آیینه­ در تجلی هر آنچه رنگ انسانی و آسمانی می­گیرد، قرار دهد.

نوروز را قدر دانیم و بهار را ارج نهیم؛ و هماره و در همه حال، آن را فالی خجسته در تقدیر خود سازیم.

امید که سال نو، سال تحول ایران و ایرانی باشد و فردایی بهتر از دیروز را در تقدیر هم­وطنان رقم زند؛ ان شاءالله.

هر سال با نزدیک شدن آخرین چهارشنبه سال دلهره و اضطراب بر اکثریت خانواده‌ها مستولی شده و نگاه‌ها نگران این روز است. برگزاری آیین‌های سنتی و فرهنگی مورد مخالفت هیچکس نیست، آنچه که باعث مخالفت کارشناسان و مسوولین می‌شود رفتارهای پرخطری است که از سوی بعضی از نوجوانان و جوانان انجام می‌پذیرد.